Κείμενο-επιστολή του Θεόφιλου Μαυρόπουλου

«Ο επαναστατημένος είναι ένας αυτόχειρας, που απλά δεν αποδέχεται την μοίρα που η μηχανή του έδωσε. Είναι απλό να ζητάς μία ζωή που αξίζει να βιωθεί. Αυτοί που αρνούνται ολοκληρωτικά αυτή την κοινωνία έχουν ήδη αντιμετωπίσει το ρίσκο του θανάτου. Ο αγώνας ενάντια στο υπάρχον είναι ένα οπλισμένο αντίο.- Πόλεμος ή αυτοκτονία»

Συνεργασία ατόμων για την πραγμάτωση του αρνητικού (εξωτερικού) (από τη μπροσούρα)

Στις 18/5/2011 στην περιοχή της Πεύκης εγώ και ο σύντροφός μου είχαμε τυχαία συνάντηση με αστυνομικούς της Άμεσης Δράσης. Θέλησαν να μάς σταματήσουν, προσπαθήσαμε να φύγουμε αλλά αποτύχαμε (ο ένας αστυνομικός όρμησε κατά του συντρόφου μου και τον ακινητοποίησε ενώ προσπαθούσε να ξεφύγει) κι έτσι, θέλοντας να μάς απεμπλέξω έκανα την επιλογή, την πολιτική επιλογή της ένοπλης συμπλοκής. Θέλοντας να διαφύγουμε από τους ένοπλους πραίτορες της δημοκρατίας και καθώς δε μπορούσαμε να επιτρέψουμε την άνευ μάχης παράδοση, εγώ αποφασίζοντας να ρισκάρω με . . . → Συνέχεια: Κείμενο-επιστολή του Θεόφιλου Μαυρόπουλου

Κείμενο του Χρήστου Κολεντίνη σχετικά με την προφυλάκισή του

Όταν τα δόντια των σκυλιών του κράτους τρυπίσουν τη σάρκα μας τότε η φλόγα που καίει μέσα μας όλο και πιο πολύ θα δυναμώνει! Όταν ο εγκλεισμός γίνεται αποπνικτικός ο νους ανελέητα θεριεύει και η δύναμη της σκέψης σαν έφλεκτο υλικό στη φλόγα αναφουντώνει!

Οι ιδέες μας δεν φυλακίζονται δεν φιμώνονται

Στις 9 Ιούλη μετά τις 12 τα μεσάνυχτα βρισκόμουν εντός του Πολυτεχνείου και παρακολουθούσα τη συναυλία του αυτοοργανομένου ραδιοφωνικού σταθμού 98fm. Μετά από ένα τετράωρο περίπου βγαίνοντας από την πύλη της Στουρνάρη κατευθύνθηκα στο από πάνω στενό, εκεί συνεχίζοντας το δρόμο μου, στη γωνία Μπουμπουλίνας και Τοσίτσα δέχθηκα ξαφνική και κτηνώδη επίθεση από τη νόμιμη συμμορία ψυχασθενικών ατόμων οι οποίοι αποκαλούνται προστάτες της δημοκρατίας-χούντας. Με χτύπησαν μανιασμένα με μπουνιές, κλωτσιές και με τα γκλοπ γυρισμένα ανάποδα, σε όλο μου το σώμα, στο πρόσωπο αλλά και στο κεφάλι. Μετά τον ξυλοδαρμό με πήγαν στο διπλανό πεζοδρόμιο απ’ τη κλούβα, εκεί . . . → Συνέχεια: Κείμενο του Χρήστου Κολεντίνη σχετικά με την προφυλάκισή του