Γράμμα του Χάρη Χατζημιχελάκη

Την 23η Σεπτεμβρίου κατά τις 8.30 το βράδυ φτάνοντας σπίτι μου στο Χαλάνδρι βρέθηκα περικυκλωμένος από καμιά δεκαριά ένοπλους μπάτσους, που, αφού με πέταξαν στο πεζοδρόμιο, μου φόρεσαν χειροπέδες. Ταυτόχρονα διαπίστωσα, ότι τουλάχιστον 15 άτομα ακόμη βρίσκονταν εντός του σπιτιού αδειάζοντας το από οτιδήποτε τους φαινόταν “ύποπτο και επικίνδυνο”. Ένας εξ αυτών δεν παρέλειψε να με ενημερώσει ότι “έτσι γαμάει το κράτος”, αφού μάλλον φαντάστηκε ότι η αφοπλιστική αυτή δήλωση θα βοηθούσε τη σύλληψη μου. Την εικόνα συμπληρώνουν οι δημοσιογράφοι, που από την πρώτη στιγμή φρόντισαν να είναι εκεί, συνεπείς στο ρόλο του ρουφιάνου, του κριτή και δικαστή. Συνεπείς στο ρόλο της μηχανής παραγωγής σκέψης για κάθε τηλεορασόπληκτο νοικοκυραίο, που αδυνατεί να σχηματίσει ιδίαν άποψη.

Τη σύλληψη διαδέχθηκε η μεταφορά μου στη ΓΑΔΑ, όπου, αφού με ανέβασαν στον δωδέκατο της αντιτρομοκρατικής, βρέθηκα να κοιτάζω γυμνός και δεμένος με χειροπέδες μια ντουλάπα για τουλάχιστον 7 – . . . → Συνέχεια: Γράμμα του Χάρη Χατζημιχελάκη