Κείμενο του Γιάννη Δημητράκη για τη μαζική απεργία πείνας στις φυλακές το Νοέμβρη του 2008

Η φυλακή, σαν ένα γιγάντιο, αδηφάγο τέρας, καταπίνει, χωνεύει και αποβάλλει ένα ποικιλόμορφο σύνολο ατόμων. Απ’ τις πιο σημαντικές λειτουργίες της, είναι αφενός, η ταξινόμηση και ο διαχωρισμός των εγκλείστων με βάση τις ήδη υπάρχουσες -και στην κοινωνία εκτός των τειχών-, ταξικές, θρησκευτικές, φυλετικές και άλλες διακρίσεις για καλύτερη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού προς όφελος της εύρυθμης λειτουργίας του σωφρονιστικού συστήματος και αφ ετέρου, εφόσον κάτι τέτοιο επιτευχθεί, να ισοπεδώσει και να αφαιρέσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε ατόμου, μεταμορφώνοντας ένα ετερόχρωμο πλήθος ανθρώπων σε μία άχρωμη, άβουλη και εύκολα χειραγωγήσιμη, μάζα.

Η στέρηση της ελευθερίας από μόνη της, είναι τρομερά επώδυνη για τον άνθρωπο, πόσο μάλλον, όταν αυτή συνοδεύεται και από άθλιες συνθήκες διαβίωσης, που ξεφτιλίζουν την ύπαρξη και την αξιοπρέπεια του, όπως συμβαίνει στις ελληνικές φυλακές. Η πολύχρονη ή η σύντομη παραμονή μέσα σ’ αυτά τα κολαστήρια δεν αφήνει πολλά περιθώρια στο άτομο να αναπτύξει . . . → Συνέχεια: Κείμενο του Γιάννη Δημητράκη για τη μαζική απεργία πείνας στις φυλακές το Νοέμβρη του 2008