Αφίσα 2μέρου αλληλεγγύης στους φυλακισμένους αγωνιστές, Ηράκλειο Κρήτης

Γράμμα από τη φυλακή της Φαίη Μάγιερ

Εντός των τειχών…

Μα να που τελικά κάποιες φορές ακόμη και τα πιο τραβηγμένα σενάρια γίνονται πραγματικότητα, μα να που βρίσκομαι αυτή τη στιγμή προφυλακισμένη στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού επειδή ακριβώς κατείχα δημοσιευμένα έντυπα, επειδή είμαι αναρχική. Βεβαίως, το αρχικό κατηγορητήριο διευρύνθηκε, καθώς προστέθηκε το βαρύτατο αδίκημα της αναφοράς μου στους αναρχικούς φυλακισμένους ως πολιτικούς κρατούμενους. Αυτά είναι τα ευρήματα με τα οποία στοιχειοθετείται η απόφαση του συμβουλίου πλημμελειοδικών, τα μόνα στοιχεία με τα οποία με προφυλακίζουν. Δεν εκπλήσσομαι, απλά αναρωτιέμαι εάν αυτό που υφίσταμαι δεν είναι πολιτική δίωξη, τότε τι είναι; Ίσως, οι τόσες διώξεις συντρόφων με βάση μόνο τις σχέσεις και το φρόνημα τους, δεν είναι πολιτικές. Ίσως να είναι και η κράτηση υπόδικων σε φυλακές υψίστης ασφαλείας ή σε υπόγεια μπουντρούμια τυχαίο φαινόμενο και να μην σχετίζεται με την πολιτική ταυτότητα των έγκλειστων. Για να μην ξεχνάμε και το φαινόμενο μετατροπής πολιτικών δικών σε . . . → Συνέχεια: Γράμμα από τη φυλακή της Φαίη Μάγιερ

Για την υπόθεση του Δημήτρη Χατζηβασιλειάδη

Το βράδυ της 10 προς 11 Φλεβάρη συλλαμβάνεται ο σύντροφος Δημήτρης Χατζηβασιλειάδης σε τυχαίο αστυνομικό έλεγχο στην Κυψέλη. Κατά τον έλεγχο διαπιστώθηκε ότι οπλοφορούσε (δύο πιστόλια). Παρ’ότι η σύλληψη δεν ήταν αποτέλεσμα οργανωμένης επιχείρησης και η κατηγορία είναι πλημμεληματική (οπλοφορία), το κατηγορητήριο επιβαρύνεται με ένα κακούργημα χωρίς εξήγηση, με την πρόφαση ότι σκόπευε να προμηθεύσει τα όπλα σε άλλους, ακατονόμαστους, πάνω στο οποίο πάτησε ο αντιτρομοκρατικός. Ως αποτέλεσμα, με ένα αστήριχτο νομικό τέχνασμα, ο σύντροφος προφυλακίζεται στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου και παραμένει.

Κείμενο του Δημήτρη Χατζηβασιλειάδη

Kείμενο της Στέλλας Αντωνίου

Στις 4/12/10 συλλαμβάνομαι έξω από το σπίτι μου στην οδό Πλάτωνος στην Καλλιθέα, στο οποίο συγκατοικούσα με τον σύντροφό μου Κώστα Σακκά. Για 3 μέρες με κράτησαν χωρίς να γνωρίζω τον λόγο, δεν επέτρεψαν την επαφή με δικηγόρο ούτε σε μένα, ούτε στους συγκατηγορούμενούς μου, μας κράτησαν 6 μέρες στα κελιά του 12ου της ΓΑΔΑ με αναμμένο το φως 24 ώρες το 24ωρο χωρίς παράθυρα, χάνοντας έτσι την αίσθηση του χρόνου. Όταν αρνήθηκα να δώσω αποτυπώματα και δείγμα DNA, με έγδυσαν με την βία και έκλεψαν το μπλουζάκι μου, προφανώς για να το αποκτήσουν.

Τελικά στις 10/12 προφυλακίζομαι στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού ως μέλος μιας οργάνωσης της οποίας το όνομα και τη δράση ούτε εγώ, ούτε οι διωκτικές αρχές γνωρίζουν και κατονομάζουν. Αρχικά θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι δεν αναγνωρίζω τον όρο ”τρομοκρατική οργάνωση” όπως αποδίδεται από το κράτος στους εξεγερμένους. Όμως αναγνωρίζω ξεκάθαρα μια εγκληματική οργάνωση, . . . → Συνέχεια: Kείμενο της Στέλλας Αντωνίου